Reflexo.
Sempre que o cedo se opõe ao descanso, surge o cansaço da vida que se faz.
Tudo no caminho tem consequências...e demorar a percebê-las não nos atrasa a vida.
Não.
Acho que a Vida se vai fazer sempre, no reflexo de quem se é, e na incerteza de quem se sabe ser.
Acaba sempre por ser "aquele" bocadinho de surpresa que não controlamos na nossa surpresa, no nosso encanto, que nos ressuscita a cada semblante carregado.
Sem saber o que se pisa, saber-se o que não pisar é assim a direcção do nosso caminho.
O sentido dessa direcção...é o bolo, e não a cereja.
Fica,
a enorme pressa interior de se viver plenamente aquilo que se pensa ser a Vida.
Resta,
a certeza de que é da surpresa de cada novo instante nunca controlado que se vive que tiramos a força para nos opormos ao descanso...e sempre, ao cansaço.
Tudo no caminho tem consequências...e demorar a percebê-las não nos atrasa a vida.
Não.
Acho que a Vida se vai fazer sempre, no reflexo de quem se é, e na incerteza de quem se sabe ser.
Acaba sempre por ser "aquele" bocadinho de surpresa que não controlamos na nossa surpresa, no nosso encanto, que nos ressuscita a cada semblante carregado.
Sem saber o que se pisa, saber-se o que não pisar é assim a direcção do nosso caminho.
O sentido dessa direcção...é o bolo, e não a cereja.
Fica,
a enorme pressa interior de se viver plenamente aquilo que se pensa ser a Vida.
Resta,
a certeza de que é da surpresa de cada novo instante nunca controlado que se vive que tiramos a força para nos opormos ao descanso...e sempre, ao cansaço.


0 Comments:
Postar um comentário
<< Home